Miłość kiedyś dla mnie nie istniała, nie miała żadnego
znaczenia.
Wszyscy wokół mnie byli tacy zakochani, trzymali się za
ręce, całowali i mówili czułe słówka.
Ja byłam sama, samotna. Nie miałam nikogo kto mógłby trzymać
mnie za rękę, całować i mówić
jak bardzo mnie kocha. Nigdy nie sądziłam, że doczekam kogoś
na kim będzie mi bardzo zależeć.
Miałam dużo przelotnych miłości... Hmmm raczej to były
zauroczenia. Nie okazywałam swoich uczuć, byłam obojętna i raczej miałam swój
świat, świat idealny.
Uwielbiałam oglądać filmy romantyczne gdzie ta miłość była wyjątkowa,
gdzie ludzie naprawdę się kochali. Dużo osób cierpiało przez miłość, rozstania,
zdrady... Ja może chciałam tego cierpienia uniknąć, bałam się być zraniona i
opuszczona. Przeżyłam dużo rozstań ale nie były to rozstania bolesne bynajmniej
dla mnie. Może szukałam swojego ideału, kogoś kto potrafi mnie zrozumieć,
będzie jak bratnia dusza, nie tylko będzie brał ale i dawał... Szukałam kogoś
na kim będę mogła polegać, kogoś komu będę mogła zaufać i co najważniejsze kogoś kogo w końcu pokocham.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz